7 Xρόνια Μετά, Φταίει Ο Παπανδρέου;

Θα το ξεκαθαρίσω από την αρχή: Η πολιτική μου συμπάθεια προς τον Γιώργο Παπανδρέου αγγίζει το ναδίρ. Μοιάζει, στα δικά μου μάτια, ο πολιτικός που έκανε το τραγικότερο λάθος, την πιο ακατάλληλη στιγμή.

Και δεν εννοώ το -εντελώς παρεξηγημένο- «λεφτά υπάρχουν». Εξηγούμαι.

Όταν ανέλαβε την πρωθυπουργία, τον Οκτώβριο του 2009, γνώριζε καλά πως τα πράγματα στην οικονομία δεν ήταν καλά. Για την ακρίβεια ήταν μαύρα και άραχνα. Παρέλαβε ένα τεράστιο έλλειμμα, που όπως αποδείχθηκε πλησίαζε το 15% και ένα δημόσιο χρέος, που τα προηγούμενα 6 χρόνια είχε σχεδόν διπλασιαστεί. Είναι άμοιρος ευθυνών; Φυσικά και όχι. Το κόμμα στο οποίο ήταν πρόεδρος είχε συνδυάσει την πολιτική του ζωή με την κατάρρευση της οικονομίας και με όλα τα δεινά που εμποδίζουν ακόμα και σήμερα τη χώρα να πάει μπροστά. Εκτός αυτού, τοποθέτησε τα πιο ακατάλληλα άτομα στις πιο ακατάλληλες θέσεις, στελέχη που με την πρώτη ευκαιρία τον κατηγόρησαν, αποστασιοποιήθηκαν, αποχώρησαν – και το σημαντικότερο- δεν είχαν ούτε κατ’ ελάχιστον τα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα να βγάλουν τη χώρα από το αδιέξοδο που οδηγούνταν.

Η άλλοτε επικεφαλής της οικονομικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ, Λούκα Κατσέλη είχε αναφέρει σε τηλεοπτική της εμφάνιση πως προεκλογικά στο ΠΑΣΟΚ ζούσαν στον δικό τους μαγικό πλανήτη, χωρίς να μπουν καν στον κόπο να αναζητήσουν την πραγματική κατάσταση της οικονομίας. Αυτό μου ακούγεται λίγο τρελό, έως ψεύτικο. Σαν να μην έφτανε αυτό, το πρώτο πράγμα που έκανε ο κ. Παπανδρέου όταν ανέλαβε την πρωθυπουργία, ήταν να δώσει παροχές. Φανταστείτε τον εαυτό σας να χρωστάει παντού, να είναι έτοιμη η τράπεζα να σας κατασχέσει τα πάντα και εσείς, ως αντίδραση σε αυτή την κατάσταση να αγοράζετε ένα ωραίο αυτοκίνητο.

Αλλά ότι έγινε, έγινε.

Σήμερα κλείνουμε 7 χρόνια από εκείνο το forkloρικό βιντεάκι στο Καστελόριζο. Επτά χρόνια μιας κρίσης που είδαμε τα εισοδήματά μας να συρρικνώνονται, την εθνική μας ισχύη να μειώνεται και 1,2 εκατομμύρια συμπολίτες μας να χάνουν την δουλειά τους. Για όλα αυτά κατηγορούμε τον Γιώργο Παπανδρέου. Ξανασκεφτείτε το: 7 χρόνια, ένας άνθρωπος.

Κάτι πάει λάθος με αυτόν τον συλλογισμό.

Ο Παπανδρέου ήταν «ο λάθος άνθρωπος στην λάθος στιγμή». Πέρα από τις μεγάλες ευθύνες του και την τραγική στρατηγική του, μέσα σε 7 χρόνια δεν κατορθώσαμε ως εκλογικό σώμα να κάνουμε την αυτοκριτική και τις πολιτικές επιλογές εκείνες που θα μας βγάλουν από το αδιέξοδο. Χάσαμε το 25% του εθνικού μας πλούτου για να κάνουμε έναν ατέρμονο κύκλο, πίσω σε αυτά που κατηγορούσαμε, λες και ξαφνικά πάθαμε εθνικό alzheimer: Aπό την ποινικοποίηση του «λεφτά υπάρχουν», θεωρήσαμε «εξαιρετικό» το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο αποδείχθηκε το μεγαλύτερο μεταπολιτευτικό φιάσκο και οδήγησε τη χώρα σε περιπέτειες άνευ προηγουμένου. Με λίγα λόγια, πολεμήσαμε αυτό που θεωρούσαμε ως «λαϊκισμό», με ατόφιο λαϊκισμό που μας οδήγησε στο χείλος της εθνικής καταστροφής. Και σήμερα, την ώρα που βιώνουμε τα πιο σκληρά μέτρα λιτότητας και η μεσαία τάξη απειλείται με αφανισμό χάρη σε ένα αχρείαστο μνημόνιο, κυριαρχεί μια εθνική αφασία. Διαδηλώσεις με το σταγνονόμετρο, καφετέριες γεμάτες. Και για αυτά, δεν φταίει κανένας Παπανδρέου.

Όπως είχε γράψει κάποτε και ένας καλός φίλος, «αγαπήστε» το μνημόνιο για να μας αδειάσει τη γωνιά. Φαντάζει μια καλή λύση.

Διαβάστε επίσης